Ciao 2016

At the end of another year it is always good to look back. Professionally it was a good year with fantastic races to cover for Eurosport with my friend Bobbie, following and enjoying the women’s cycling for the UCI and visiting the cyclocross world cups for the UCI. I volunteered as a press officer for Veranda’s Willems for six months to help them professionalize and take a step up towards the pro continental level. It has been a learning experience I enjoyed.

On a personal level it has been a tough year with very few ups but some very deep downs. The death of Antoine Demoitié and my job as a press officer for his team has been the toughest week of the year. Nevertheless I am proud of what I did that week for Antoine and his family. I learned that I am strong and focused when the going gets tough, when it matters.

We also said goodbye to Daan and too many young and promising riders like Ellen, Gijs, Etienne and Romain. I do hope we get to see Stig’s smile again because it was radiant and will never leave me. I would like to wish the families of these young people all the strenght they need. Their names will not be forgotten.

In 2017 I will focus on Eurosport, keeping you all up-to-date with cycling news on my twitterfeed and hopefully some new and exciting assignments to enjoy the world 0f cycling. Despite it being a difficult environment to work in, it is still the sport I love most and I call myself blessed to be calling it work.

IMG_2223I will try to ride 5,000 kilometers, try out disc brakes to learn more, get a new bike and enjoy what I get to do.

Sometimes it takes others to make you realize the kind of blessings you have in your life. In 2017 I want to see and enjoy those blessings the moment they happen because life is fragile. It sucks big time sometimes but most of all life is good when you are healthy, have a fantastic and supportive husband, a great job and the freedom to ride your bike.

Have a happy 2017, everyone!

18 August

10407287_762038377197863_1020121812843857826_n

Het is vandaag 18 augustus. Nou en, zul je denken maar voor mij is deze dag bijzonder. Op 18 augustus 2012 zat ik voor het eerst achter de microfoon bij Eurosport om een wielerwedstrijd te becommentariëren: de ploegentijdrit van de Vuelta. Movistar won.

We zijn nu drie jaar verder en als ik even een moment stil ga staan, mijn hoofd omdraai en op de weg die achter me ligt, kijk, word ik er een beetje stil van. Wat een enorme kans heeft Eurosport mij gegeven om dit werk nu te mogen doen. Wielercommentator zijn. Het was zo onmogelijk en ver van mijn bed om het zelfs maar een droom te kunnen noemen.

Nu ben ik bezig met mijn derde seizoen en het eerste volledige seizoen als hoofdcommentator bij Eurosport (samen met collega Jeroen). Het was niet altijd eenvoudig, er was (terechte) kritiek maar er waren ook heel, veel lieve woorden en complimenten. Ik heb veel moeten leren en gelukkig leer ik nog elke dag bij.

Ik heb vooral veel over koers geleerd van mijn lieve co-commentatoren Bobbie, Karsten, Dirk, Michel en Nick die me elk op hun manier weer hebben geholpen maar ook van alle ploegleiders, mechaniekers, de vrienden van Shimano, soigneurs en (oud)-renners die ik in de loop der jaren sprak en mocht leren kennen.

Er bestaat geen opleiding tot wielercommentator. Ik heb niet gekoerst en heb er ook geen talent voor. Wielrennen is echter wel mijn passie en als ik ergens gepassioneerd over ben, wil ik leren. Heel veel leren.

Ik ben deze weg pas net ingeslagen en soms neem je al deze gebeurtenissen al voor lief. Dan wordt het ongewone gewoon. Dit is nu mijn werk. Ik mag vertellen over de schoonheid van de koers en over de renners die ik bewonder. Ik mag vertellen over de mooiste landen, de lekkerste lokale gerechten en de interessante verhalen uit de geschiedenis. Dat dit mij gelukt is, is wonderlijk en een zegen. Ik ben er intens dankbaar voor.

Als je steeds opnieuw durf te dromen, reikt je droom tot voorbij de nacht. Kun je meer dan je altijd dacht. 

Hooked

The cycling year slowly comes to an end now September has started. It’s a weird feeling from longing for the wheels to start turning in January, anxiously checking results from countries like Argentina and Gabon and searching the internet for all the new team kits to longing for a day off when September comes. It’s the work of the seasonal, cycling laborer. And you know what, I love it.

Reflecting back upon the year, a lot has happened but most notably my involvement in Women’s Cycling stands out. When production company VSquared called me out of the blue in January if I would be interested in a job as a reporter for the UCI Road Women World Cup series, I said yes but with a but.

I had never done any voice-overs in English. In the end, the ‘stupid English accent’ as my husband always says with a smile when I speak the language, turned out fine. Including Dutch pronunciations of all the Dutch and Belgian riders and place names.

Read more…